Bigadiç'te kahve içmek konusunda net bir gerçek var: kahve kararını erteleyen, kendini hep aynı iki-üç kafe arasında sıkışmış bulur. Bigadiç ilçesinde aktif 9 kadar kafe var ve her biri farklı bir müşteri kitlesine göre şekillenmiş — kimi öğrenci yoğunluklu, ders çalışmaya ya da buluşmaya gelenlerle dolu; kimi ofis çalışanının günlük uğrak noktası, kısa mola için girilip çıkılıyor; kimi de mahalledeki emeklinin sabah rutini, saatlerce aynı masada oturuluyor. Bu çeşitlilik gerçek bir seçenek sunar, ama seçeneği kullanan kazanır, aynı kapıdan girmeyi alışkanlık haline getiren kaybeder.

İddialı kısım şu: Bigadiç'te "iyi kahve nerede içilir" sorusunun tek bir cevabı yok — cevap senin o günkü moduna göre değişir. Sessiz bir köşede kitap mı okuyacaksın, yoksa kalabalık bir masada mı oturacaksın; bu ikisi aynı kahveyi aynı şekilde tüketmez. Kararı moddan önce mekana bağlarsan, akşam hayal kırıklığıyla biter.

Bigadiç'te bunun pratik sonucu şu: rastgele bir kapıdan girip oturmak, uzun uzun liste karşılaştırmaktan çoğu zaman daha az riskli. Çünkü listede kalan en "güvenli" seçenek de senin o anki moduna uymuyorsa işe yaramaz. Kapıdan gir, ortamı birkaç saniyede oku, moduna uymuyorsa çık, bir sonrakine geç — bu döngü, uzun bir liste okumaktan daha hızlı sonuç verir.

İkinci iddialı kısım: Bigadiç'te kahve fiyatı da mekana göre değişir — en sade kahveciyle en özenli kafe arasında fark olabilir. Bütçen belliyse, oturmadan önce fiyatı sormak, hesapta şaşırmaktan iyidir.

Sonuç: Bigadiç kahve sahnesinde "iyi yer" sabit bir liste değil, sabit bir tavırdır. Modunu bil, kapıyı seç, otur. Kararsız kalan, hep aynı üç kafenin arasında döner durur.